1.یک شیوه ایی که بارها نتیجه بسیار موثر داده است این است که در صبح در  روز های کاری هر کس ماشین شخصی دارد در خیابانهای اصلی شهرتردد کند و هر چه ارامتر حرکت کند بهتر.حتی پنچری و یا تصادف ارام  ساختگی نیز کمک می کند.این چنین وقتی در صبح روز کاری خیابانهای اصلی شهر با ترافیک شدید قفل شود عده زیادی ساعتها دیر به سر کار خود می رسند که همین مسئله اختلال زیادی در کار حکومت ایجاد می کند و برای تسریع در اغاز اعتصاب سراسری نیز بسیار مفید و موثر است.پلیس نمی تواند به کسی بگوید که چرا با ماشین خود به خیابان امده ایی !

2.وقتی که یک فرد مشهور که در جامعه بسیار هستند در بین هنر مندان و ورزشکاران و بازیگران و نویسندگان و غیره فوت می کند.بهانه خوبی است تا عده زیادی از مردم در مراسم ختم او شرکت کنند.باز پلیس نمی تواند به کسی بگوید چرا در مراسم ختم این فرد مشهور شرکت کرده ایی!حتی گاهی حضور مردم در مرگ یک فرد مشهور می تواند به دهها هزار نفر برسد که خود این حضور موجب افزایش اعتماد به نفس و اتحاد مردم می شود .

3.محاصره مدنی دیکتاتور=هر گروهی که در شهر ما وجود دارد و امکان عضویت در ان هست عضو شویم.چه در فرهنگسرا باشد چه گروه کوه نوردی باشد چه انجمن شعر باشد چه اتحادیه صنفی باشد چه گروه محیط زیستی باشد و غیره.یعنی یک فرد هم زمان می تواند در چندین گروه عضو باشد.وقتی افراد به صورت گروه گروه باشند دولت نمی تواند براحتی حقوق انها را ضایع کند در حالیکه یک فرد تنها ضایع کردن حقوقش خیلی برای حکومت اسانتر است.مثلا وقتی که یک مجمتع اپارتمانی مثل اکباتان در تهران وجود دارد همسایه ها می توانند برای خود انجمن محله را تشکیل دهند که کاملا مستقل از دولت باشد.به هیچ وجه نباید در انجمنهایی که از طرف دولت تشکیل شده عضو شویم.باید کاملا مردمی و غیر دولتی باشد.این اعضای انجمنهای محلی می توانند حتی صندوقی درست کنند و ضمن دریافت حق عضویت اندک از اعضا به پرداخت وام به اعضای نیازمند بپردازند.و گاهی سفرهای دسته جمعی بروند یا در همان اطراف شهر مثل سیزده به در تا هر چه بیشتر صمیمیت و همبستگی بین انها بیشتر شود.مردم باید انقدر در هم تنیده و تو در تو شوند تا وقتی حکومت خواست دست به یک نفر بزند صدای صدها نفر بلند شود.در این زمینه اتحادیه های صنفی بسیار موثر هستند.مثلا ما در حدود 700 هزار نفر معلم داریم که اگر خانواده شان را نیز حساب کنیم می شود حدود 3 میلیون نفر.اینها می توانند یک اتحادیه قوی معلمان تشکیل بدهند.اولین اصل هر اتحادیه این است که از حقوق تک تک اعضا دفاع بشود.یعنی وقتی مثلا یک معلمی از سوی دولت دستگیر شد همه معلمان باید اعتراض کنند چون فرداش دولت می تواند یک معلم دیگر را دستگیر کند.یعنی دفاع از حقوق ان معلم دستگیر شده در حقیقت دفاع از حقوق تمام معلمان و صنف معلمان است.رمز موفقیت مردم همین کار گروهی و دسته جمعی است.وقتی تعداد گروهها و اتحادیه ها و انجمنها بسیار زیاد شود دولت در یک محاصره مدنی قرار می گیرد و وادار به رعیات حقوق مردم می شود.